طایفه بهاالدینی به سه شاخه بزرگ محمودی و بخشی و یارامیری تقسیم می شوند. و یک شاخه خود را منسوب به طوایف شیخ عالی باوردنائی می نماید. محل سکونت اولیه اجداد مهمیدی ها ایل دشمن زیاری کهگیلویه بوده است و زمان مهاجرت آنان همزمان کوچ دیگر طوایف دشمن زیاری در اواسط حکومت صفویه ( 1035 هجری قمری ) می باشد. سردودمان این طوایف از شیخ عالی شروع می شود که وی دارای پسری به نام لهراسب بوده که از او فرزندی به نام محمود ( مهمید ) که بنیان گذار طایفه مهمیدی است به دنیا می آید. مهمید پسری داشت به نام صالح که محل سکونت او به اسم کلگه صالح ( خرابه صالح ) در جای به اسامی گود چاه و یا فراشبندی هنوز باقی است بوجود آمد و از صالح چند پسر به اسامی : زینل . بوا و علیشیر پیداشده که نسلهایی از آنان باقی مانده است. پس از مرگ صالح تقریبا آغاز حکومت زندیه در اثر اختلاف با طوایف تیرمردانی ( پهونده و بلمینی )طایفه مهمیدی دچار ضعف گردید به طوری که قسمتی از آنان ترک محل نموده و به ایلات همسایه پناه بردند که بوسیله یکی از فرزندان صالح به نام علی خان افراد طایفه مهمیدی گرد آوری شدند و در مناطق کنونی ساکن گردیدند.گروهی از آنان که از نسل بخشی بودند دهی را بنا نهادند بنام رودشور یا بخشی. و جمعی دیگر به رهبری یارامیر در نزدیکی منطقه تیرتاج ده جدیدی بنا کردند بنام یارامیری. که اکنون جز منطقه تیرتاج تلقی می شود. البته منطقه تیرتاج تا زمان آقاخان و باباخان جز مهمیدی بود و از آن زمان جدا شده و  مستقل گردید.

 

محل سکونت مردم این طوایف در زمان حاضر : ده گپ . سرنجلک . صیادان . بلوطک . آب بید . بلمینی . بالمنگان . گورک .  یارامیری ( کومه جا ) و ... می باشد.

منبع : تاريخ و جغرافياي ممسني نوشته نورمحمد مجيدي كرايي و ازتيرمردان تامشايخ نصرالله پارسايي