طایفه دودمانی

این تیره را سردوئی ( سردودمانی ) هم می گویند. محل دودمان که ابن بلخی نیز در فارسنامه ابن بلخی به آن اشاره کرده است در دامنه کوه سرک و به فاصله 500 متری دشت دودمان قرار دارد.از چگونگی و منشا این قوم سندی در دست نیست اما می توان احتمال داد که این طایفه در دو مقطع تاریخی یکی حمله افغانها به سرزمین تیرمردان ( دشمن زیاری ) و دیگری در زمان مسمومیت سران سپاه فتحعلی شاه قاجار مشمول کوچ اجباری شده و این محل را ترک گفته باشند و هر دو احتمال را سکه های به دست آمده از عهد صفوی و سوختگی محل روستا و گفته های اهالی در رابطه با فرمان قتل عام مردم ممسنی و کوچ اجباری آنها مورد تایید قرار می دهد. به گونه ای که هم اکنون بازمانده ای از این تیره باقی نمانده و تنها نام دشت دودمان در منطقه کنونی تیرتاج دشمن زیاری باقی است.

طایفه حسن عالی بویری

این طایفه از بازماندگان قوم باستانی بویری می باشند که در نواحی لوا(لالستان) بویراحمد ساکن بوده اند و از علل مهاجرت و پراکندگی آنان سندی در دسترس نیست اما به اعتبار روایات محلی این طایفه در حدود سال 1004 هجری قمری و در زمان سلطنت شاه عباس صفوی که حکومت کهگیلویه در دست روسای ایل افشار کهگیلویه بود در اثر یک اختلاف ایلی افشارها حکومت منتخب دولت صفوی را جواب گفتند و خود حاکمی از خاندان خلیل خان افشار برگزیدند این امر مخالفت با شاه عباس تلقی شد. و شاه عباس الله وردی خان را مامور سرکوب و تمرد ایل افشار و متحدین جاکی و جانکی و بندانی  نمود. با توجه به اینکه طایفه حسن عالی بویری از متحدین افشارها بودند و در آن زمان از نظر شجاعت و جمعیت قومی بودن که سپاه تیمور نتوانست بر آنان مسلط شود نیز مورد حمله لشکر الله وردی خان قرار گرفته و به ولایات ارس قزوین و مراغه و اصفهان و نجف آباد تبعید شدند. این طایفه بعدها در اثر اختلافات محلی ضعیف شده به نواحی بوشهر و گناوه با نام بویری و عالی و در ممسنی با نام قائدها و مال قائد و کائیدان  و در کهگیلویه و بویراحمد با نام مال قائدها مهاجرت نمودند و تعداد اندکی از آنان در منطقه لوا(لالستان) بویراحمد سکونت دارند.